422/170 - sonetto 300/165
A chi ghe dae ’a carèga?
Son rivà presto parché vée caro sentarme,
ho trovà na carega in fondo a’a ciesa,
ma continua a rivar żente: co ’e tarme,
vecia, storta, indormenzada e obesa.
Mi son żóvane e forte, posse alzarme
é na vita che lo son, no me pesa...
adess me tocarà star in allarme,
e dàrghea... a chi, senza far offesa?
A chea sioreta mora là, pużada,
che no la é gnanca tant vecia e straca?
O a questa qua pì grassa e inderegada
coi tachi a spillo che tra un fià se spaca?
O a quea magreta tuta incotonada,
beghina stronzeta che sa da laca?
|